تو کجایی؟!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
این حال های گذرنده که رنگ کلمات دارند و بی تابی آنها در نور سیاه واژه ها سرمایه ی ترحم و تاثر است، به غزل موسوم اند. عکسهای تازه در قابهای کهنه، شاید چشم نواز نباشد اما حقیقی اند. احوال روزگار ما همین بود! ببخشید اگر چنان در آیینه کلمات نگریستیم که نگاهمان خراشی شد بر گونه ی آن. خراشی شدیم بر گونه ی آیینه تا انکارمان نکنند. سرمایه ی ما همین احوال مچاله شده است، همین نگاه مغموم!
برچسب:
نویسنده: ستایش حسینی
من آرزوهای بزرگ ندارم. من نمیخوام دنیا رو عوض کنم. من نمیخوام پولدار و سرشناس بشم. دلم نمیخواد بجنگم واسه اون ماشین خارجیه. کمد کمد لباس نمیخوام!خونه درندشت و تراس چندصد متری هدفم نیست. دوست ندارم توجه همه جلب شه بهم. من دلم میخواد از سرکار تا خونه پرسه بزنم با موزیک. دلم میخواد بشینم توی پارک و بازی بچهها رو ببینم. کلاهِ هودیمو بکشم سرم وُ کنار خیابون چایی بخورم. دلم سفرِ کوله رو دوش میخواد! چه فرقی میکنه اَخ باشه یا نه! من اصلا نمیخوام دستم به گوشت برسه! دلم میخواد یه قاسممیرزایی درست کنم، چهارتا رفیقِ باكيفيت وعده بگیرم خونهم. همون خونهی اجارهای که لب پنجرهش واسه پرندههای محل دونه میریزم.هر ۵ ثانیه حدود ۹ نفر توی دنیا میمیرن! یعنی تا اینجای متن که رسیدی ۹۰ نفر مُردن!اگه ناراحت نمیشید میخوام وسط موفقیت شما، یذره زندگی کنم.#علی_سلطانی
برچسب:
نویسنده: ستایش حسینی
این حال های گذرنده که رنگ کلمات دارند و بی تابی آنها در نور سیاه واژه ها سرمایه ی ترحم و تاثر است، به غزل موسوم اند. عکسهای تازه در قابهای کهنه، شاید چشم نواز نباشد اما حقیقی اند. احوال روزگار ما همین بود! ببخشید اگر چنان در آیینه کلمات نگریستیم که نگاهمان خراشی شد بر گونه ی آن. خراشی شدیم بر گونه ی آیینه تا انکارمان نکنند. سرمایه ی ما همین احوال مچاله شده است، همین نگاه مغموم!
برچسب:
نویسنده: ستایش حسینی